Γράφει Δήμητρα Κούτρα / Δημοσιογράφος
Πέρασαν κιόλας δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια από εκείνη τη μέρα που έφυγες από κοντά μας. Δεκαπέντε χρόνια χωρίς τη ζεστή σου αγκαλιά, χωρίς τη φωνή σου, χωρίς το χαμόγελό σου. Κι όμως, όσο κι αν περνά ο χρόνος, η απουσία σου δεν έμαθε ποτέ να μικραίνει. Υπάρχουν στιγμές που μου φαίνεται σαν να ήταν χθες η τελευταία φορά που σε είδα.
Έφυγες αθόρυβα, χωρίς να προλάβω να σου πω όσα είχα μέσα στην καρδιά μου. Από εκείνη την ημέρα δεν σε ξαναείδα ποτέ, όμως δεν έφυγες ποτέ πραγματικά από τη ζωή μου. Ζεις σε κάθε ανάμνηση, σε κάθε συμβουλή που μου έδωσες, σε κάθε αξία που μου δίδαξες. Ζεις μέσα στην ψυχή και στην καρδιά μου.
Ήσουν ένας πραγματικά άγιος άνθρωπος. Ένας άνθρωπος γεμάτος καλοσύνη, αγάπη, αξιοπρέπεια και ανθρωπιά. Πάντα έβαζες τους άλλους πάνω από τον εαυτό σου και σκόρπιζες αγάπη όπου κι αν βρισκόσουν. Ήσουν από εκείνους τους σπάνιους ανθρώπους που δεν υπάρχουν πια εύκολα σε αυτόν τον κόσμο.
Παππού μου, μου λείπεις κάθε μέρα. Υπάρχουν τόσα που θα ήθελα να σου πω, τόσες στιγμές που θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σου. Θα έδινα τα πάντα για μία ακόμη αγκαλιά, για μία ακόμη κουβέντα, για να ακούσω ξανά τη φωνή σου.
Σήμερα, που συμπληρώνονται δεκαπέντε χρόνια από την ημέρα που έφυγες για το μεγάλο ταξίδι, δεν σε θυμάμαι μόνο με δάκρυα. Σε θυμάμαι με απέραντη αγάπη, ευγνωμοσύνη και περηφάνια που είχα την ευλογία να είμαι εγγόνι σου.
Να ξέρεις πως όσο ζω, δεν θα σε ξεχάσω ποτέ. Το όνομά σου, η μορφή σου και η αγάπη σου θα είναι για πάντα χαραγμένα στην ψυχή και στην καρδιά μου.
Σ’ αγαπώ πάρα πολύ, παππού μου. Μου λείπεις περισσότερο απ’ όσο μπορούν να περιγράψουν οι λέξεις. Εύχομαι εκεί ψηλά να είσαι γαλήνιος και να μας προσέχεις, όπως έκανες πάντα.
Θα είσαι για πάντα ο πιο ξεχωριστός άνθρωπος της ζωής μου
