Η Πανσέληνος της Φράουλας δεν πήρε το όνομά της από το χρώμα της, αλλά από τις άγριες φράουλες που ωριμάζουν αυτή την εποχή του χρόνου. Είναι το φεγγάρι της μετάβασης, εκεί που η άνοιξη γλιστράει αργά μέσα στο καλοκαίρι, γεμάτη φως, προσμονή και σιωπηλή ένταση.Κάθε της εμφάνιση στον νυχτερινό ουρανό μοιάζει σαν υπενθύμιση πως τίποτα δεν μένει ίδιο· όλα ωριμάζουν, όλα αλλάζουν, όλα κάποια στιγμή φωτίζονται από κάτι μεγαλύτερο από εμάς.
Και μέσα σε αυτό το φως, υπάρχουν στιγμές που δεν χρειάζονται λόγια. Μόνο βλέμμα. Μόνο παύση. Μόνο καρδιά που θυμάται.Γιατί κάποιες νύχτες δεν είναι απλώς ουρανός είναι αφορμή να νιώσεις. Κάποια πανσελήνο δεν την κοιτάς απλώς την κουβαλάς μέσα σου.
Η φωτογραφία είναι του Γιώργου Κονταρίνη.
