Υπάρχουν στιγμές που ο άνθρωπος χρειάζεται μόνο ένα βλέμμα προς τη θάλασσα για να βρει γαλήνη.
Το κύμα που σκάει ασταμάτητα στην ακτή είναι μια υπενθύμιση ότι όλα τα δύσκολα περνούν∙ τίποτα δεν μένει για πάντα.
Κάθε κύμα έχει τη δική του διαδρομή, τη δική του ένταση, όμως πάντα βρίσκει τον δρόμο του προς την άμμο και σβήνει ήρεμα. Έτσι και οι σκέψεις μας, όσο θορυβώδεις κι αν είναι, βρίσκουν στο τέλος μια σιωπή που μας γαληνεύει.
Η θάλασσα δεν υπόσχεται τίποτα, δεν απαιτεί, δεν συγκρίνει. Απλώς υπάρχει. Και μόνο με την παρουσία της μας θυμίζει ότι μέσα μας μπορούμε να βρούμε το ίδιο απλό και αληθινό καταφύγιο: την ηρεμία.
