Υπάρχουν στιγμές που δεν εξηγούνται. Μονάχα νιώθονται.
Σου κόβουν την ανάσα, σε βυθίζουν σε σκέψη, σε γεμίζουν εικόνες και συναισθήματα που δύσκολα χωρούν σε λέξεις.
Ένα ηλιοβασίλεμα είναι ακριβώς αυτό.
Δεν είναι απλώς το τέλος της μέρας.
Είναι μια σιωπηλή συνομιλία ανάμεσα στον ήλιο και τον ορίζοντα.
Μια στιγμή όπου ο χρόνος μοιάζει να παγώνει, μόνο και μόνο για να μας αφήσει να σταθούμε λίγο πιο κοντά στον εαυτό μας.
Κάθε ηλιοβασίλεμα έχει κάτι διαφορετικό να πει.
Άλλοτε μιλά για αποχαιρετισμούς. Άλλοτε για ξεκινήματα.
Κάποιες φορές μοιάζει να κουβαλά μια υπόσχεση, ένα ανείπωτο συναίσθημα, μια σκέψη που δεν τολμήσαμε να εκφράσουμε.
Το φως που σβήνει σιγά σιγά δεν φέρνει μόνο νύχτα φέρνει και αλήθειες.
Αλήθειες που ξυπνούν μέσα μας, όχι γιατί αλλάζει ο ουρανός, αλλά γιατί αλλάζουμε εμείς όσο τον κοιτάμε.
Πόσες φορές έχεις σταθεί μπροστά σε ένα τέτοιο φως…
χωρίς να πεις τίποτα,
κι όμως να έχεις πει τα πάντα;
Το ηλιοβασίλεμα δεν έχει φωνή, κι όμως μιλά.
Δεν γράφει, κι όμως αφηγείται.
Δεν αγγίζει, κι όμως σε συγκλονίζει.
Ίσως τελικά, ένα ηλιοβασίλεμα όντως ισοδυναμεί με χίλιες λέξεις.
Ίσως και με περισσότερες ανάλογα με την καρδιά που το κοιτάζει.
