Υπήρχε μια στιγμή που πίστευε ότι μιλούσαν μόνοι. Λόγια φορτισμένα, ψίθυροι γεμάτοι εμπιστοσύνη και συναισθηματική ένταση, προορισμένα μόνο για τα αυτιά του άλλου. Και όμως, η γραμμή ήταν ανοικτή. Ο ένας δεν το γνώριζε και τα λόγια του, κάθε μικρή αποκάλυψη, κάθε προσωπική εξομολόγηση, έγιναν ακούσιμα σε τρίτους.
Η αίσθηση της έκθεσης χτύπησε σαν παγωμένη βροχή. Κάθε λέξη που πίστευε δική τους, τώρα ταξίδευε στον αέρα, προσβάσιμη σε αόρατα αυτιά. Η εμπιστοσύνη ράγισε, η οικειότητα παραβιάστηκε, και η σχέση βρέθηκε ξαφνικά σε έναν αέρα φορτισμένο από ανεπιθύμητους μάρτυρες.
Σε αυτό το παιχνίδι, ο ένας έμαθε με τον πιο σκληρό τρόπο ότι τίποτα δεν μένει πραγματικά κρυφό. Κάθε ψίθυρος μπορεί να γίνει κοινό μυστικό, κάθε λέξη όπλο που χτυπάει εκεί που πονάει περισσότερο. Η ανοικτή ακρόαση δεν συγχωρεί, δεν ξεχνά, και δεν επιστρέφει τίποτα στην προηγούμενη μορφή του.Και τότε η σχέση δεν είναι πια υπόθεση δύο ανθρώπων. Γίνεται πεδίο έντασης, σκιών και αθόρυβων κραυγών. Όσα νομίζαμε ότι λέγαμε με ασφάλεια, τώρα γίνονται αβέβαια, ξένα, αδιαπέραστα. Σ’ έναν κόσμο όπου η ακρόαση μπορεί να είναι ανοιχτή, η προσοχή δεν είναι πολυτέλεια είναι η μόνη ασπίδα που μένει.
