Ο δικός μας κύριος Γιάννης… Εκείνος που μας έλεγε «καλημέρα» το πρωί και «καληνύχτα» το βράδυ. Ένας άνθρωπος ξεχωριστός, που μέσα σε όλα έβρισκε πάντα τον χρόνο να νοιαστεί για την πολυκατοικία και τους ανθρώπους της.
Έκανε ό,τι μπορούσε για να είναι όλοι ευχαριστημένοι. Με την παρουσία, την καλοσύνη και το ενδιαφέρον του, είχε γίνει κάτι παραπάνω από ένας καλός γείτονας· ήταν ένας δικός μας άνθρωπος. Ο κύριος Γιάννης της καρδιάς μας.
Κι όμως, έφυγες τόσο νέος. Για τη γειτονιά των αγγέλων, όπως λέμε, μακριά από εμάς — κι όμως τόσο κοντά στις σκέψεις και στις αναμνήσεις μας.
Δεν είπαμε αντίο. Δεν μπορούσαμε να φανταστούμε πως μια μέρα θα έλειπες. Πως δεν θα ακουγόταν ξανά η καλημέρα σου το πρωί, ούτε η καληνύχτα σου το βράδυ.
Θα μας λείψεις, κύριε Γιάννη. Θα σε θυμόμαστε με αγάπη και ευγνωμοσύνη, για όλα όσα ήσουν και για όσα πρόσφερες σε όλους μας. Καλό σου ταξίδι. Θα έχεις πάντα μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας.
Υ.Σ. Πάντα μου έλεγες κάθε πρωί να προσέχεις…
Συλλυπητήρια στην οικογένειά του. Θα σε θυμόμαστε πάντα … Θα μας λείψει καλημέρα σου το πρωί και καληνύχτα σου το βράδυ.
γραφει η Δήμητρα Κούτρα
