Γράφει: Η Δήμητρα Κούτρα
Υπάρχουν άνθρωποι που φεύγουν αθόρυβα και άλλοι που, ακόμη κι όταν σιωπούν για πάντα, αφήνουν πίσω τους έναν επίμονο απόηχο. Ο Σπύρος Καρατζαφέρης ήταν από τους δεύτερους.
Τον γνώρισα μέσα στη δουλειά, εκεί όπου οι λέξεις συχνά λέγονται βιαστικά και τα συναισθήματα μένουν στην άκρη. Κι όμως, στη συνεργασία μας –στην εκπομπή του στο κανάλι ΑΡΤ και στο «Εκκεντρικό Δελτίο»– υπήρχε πάντα κάτι βαθύτερο από την επικαιρότητα. Ένα βλέμμα που καταλάβαινε πριν ρωτήσει. Μια σιωπή που μιλούσε πιο δυνατά από τα μικρόφωνα.
Ο Σπύρος είχε πάθος. Όχι το επιδεικτικό, αλλά εκείνο το ήσυχο, το επίμονο, που σε έκανε να θες να σταθείς στο ύψος της στιγμής. Στη συνεργασία μας δεν ήμασταν απλώς συνάδελφοι· ήμασταν συνοδοιπόροι σε μια κοινή αγωνία για την αλήθεια, για το «κάτι παραπάνω» που έπρεπε να ειπωθεί, ακόμα κι αν πονούσε.
Ο θάνατός του αφήνει ένα κενό παράξενα βαρύ. Σαν άδειο στούντιο μετά το τέλος της εκπομπής, με τα φώτα σβηστά και τις καρέκλες στη θέση τους, αλλά χωρίς τη φωνή που έδινε νόημα σε όλα. Μένουν οι αναμνήσεις, οι συζητήσεις πριν βγούμε στον αέρα, οι εντάσεις, τα γέλια, εκείνες οι μικρές στιγμές που τότε έμοιαζαν ασήμαντες και τώρα είναι ανεκτίμητες.
Ήμουν 23 χρονών όταν σε γνώρισα από κοντά, την ημέρα που ήρθες στο κανάλι. Λίγο αργότερα μου λένε: «Θα συνεργαστείς με τον Σπύρο Καρατζαφέρη». Πάγωσα. Για μένα τότε, ο Σπύρος Καρατζαφέρης ήταν ένα μεγάλο όνομα, μια ισχυρή παρουσία στη δημοσιογραφία.
Προσπάθησαν να με καθησυχάσουν: δεν είναι κάτι υπερβολικό, δεν είναι κάτι που δεν μπορείς να κάνεις. Η εκπομπή θα λεγόταν Εκκεντρικό Δελτίο και θα προβαλλόταν από τις 11 το βράδυ μέχρι τη 1 τα ξημερώματα. Δίπλα του. Για μένα, τότε, αυτό έμοιαζε με βουτιά στα βαθιά.
Και πράγματι, έτσι ήταν. Στα 23 μου βρέθηκα μέσα στο πολύ βαθύ ρεπορτάζ του Σπύρου Καρατζαφέρη, να ψάχνουμε υποθέσεις και στοιχεία που, αν το σκεφτώ σήμερα, δεν ξέρω αν υπό άλλες συνθήκες θα τολμούσα καν να αγγίξω.
Θα το παραδεχτώ: όσο επικίνδυνο κι αν ήταν, με ιντρίγκαρε αφάνταστα. Τόσο, που ακόμα κι αν μου έλεγες «κινδυνεύεις», θα το πήγαινα μέχρι τέλους. Γιατί ένα από τα σημαντικότερα πράγματα που έμαθα όλα αυτά τα χρόνια στη δημοσιογραφία — δίπλα στον Σπύρο Καρατζαφέρη, αλλά και στον Γιώργος Καρατζαφέρης — είναι πως τις ιστορίες δεν τις αφήνουμε στη μέση. Τις ψάχνουμε, και τις ολοκληρώνουμε.
Σε εκείνη την εκπομπή δεν ήμουν απλώς παρούσα. Ήμουν αρχισυντάκτρια, σε ένα ιδιαίτερα απαιτητικό δελτίο, όπου ο χρόνος πίεζε, οι αποφάσεις έπρεπε να είναι άμεσες και το λάθος απλώς δεν επιτρεπόταν. Κάθε θέμα έπρεπε να είναι δεμένο, διασταυρωμένο και έτοιμο να αντέξει. Ήταν μια ευθύνη μεγάλη — αλλά και ένα σχολείο που με σημάδεψε.
Αντίο, Σπύρο. Σε γνώρισα, συνεργαστήκαμε, περπατήσαμε μαζί ένα κομμάτι δρόμο στην τελευταία σου τηλεοπτική εκπομπή . Και αυτό το κομμάτι θα το κουβαλώ πάντα — με ευγνωμοσύνη, με σεβασμό και με μια ήσυχη, βαθιά μελαγχολία.
