“Αποκοιμήθηκε με το ακορντεόν στην αγκαλιά… όχι από παιχνίδι, αλλά από κούραση”
γράφει η Δήμητρα Κουτρα
Σε μια γωνιά της πόλης, σε ένα παγκάκι ξεχασμένο από τον χρόνο, ένα μικρό αγόρι κοιμάται ακουμπισμένο σε ένα παλιό ακορντεόν. Με μια κουκούλα γεμάτη ήρωες κινουμένων σχεδίων και ρούχα που μοιάζουν μεγαλύτερα από την ηλικία του, η εικόνα του σπάει την καρδιά.
Δεν είναι απλώς ένα παιδί που αποκοιμήθηκε. Είναι ένα παιδί που προσπαθούσε να παίξει μουσική στον δρόμο για λίγα ψιλά, να βοηθήσει την οικογένειά του ή ίσως απλώς να επιβιώσει. Τα χέρια του κουρασμένα, τα μάτια του κλειστά από την εξάντληση, κι ένα σώμα μικρό που κουβαλά βάρη που δεν του αναλογούν.
Σε έναν κόσμο που τρέχει αδιάφορος, ο ύπνος του είναι η μοναδική του διαφυγή — μια ανάσα σε μια καθημερινότητα γεμάτη δυσκολίες. Πόσοι άνθρωποι πέρασαν δίπλα του χωρίς να σταθούν; Πόσοι τον είδαν και απλώς συνέχισαν;
Το παιδί αυτό δεν ζητά ελεημοσύνη. Ζητά ευκαιρία. Ζητά να είναι παιδί. Να παίζει, να γελά, να πηγαίνει σχολείο, να μην φοβάται. Να κοιμάται σε ένα κρεβάτι και όχι σε ένα παγκάκι, δίπλα σε ένα παλιό μουσικό όργανο.
Ας μην αφήνουμε τέτοιες εικόνες να γίνονται συνηθισμένες. Πίσω από κάθε παιδικό κορμί που κοιμάται στον δρόμο, υπάρχει μια φωνή που δεν ακούγεται. Ας τη φωνάξουμε εμείς.
ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ EUROKINISSI
